دو سال بعد از آغاز دهه، در روز ۲۵ می ۲۰۱۲، کپسولی شبیه به قطره اشک به ایستگاه فضایی بین‌المللی رسید، با محموله‌هایی جدید برای خدمه‌ای که در آن زندگی می‌کرد. ماموریت رساندن محموله‌اش به ایستگاه فضایی اتفاقی چندان چشمگیر نبود، اما خود حامل چرا: این یک کپسول دراگون بود که یک شرکت خصوصی به نام اسپیس اکس ساخته بود و هدایتش می‌کرد.

تا قبل از سال ۲۰۱۲، تنها فضاپیماهای دولتی به ایستگاه فضایی فرستاده شده بودند. دراگون نخستین فضاپیمای خصوصی بود که کنار ایستگاه پهلو گرفت. این دستاوردی مهم برای شرکت‌های خصوصی بود که طی ۱۰ سال اخیر تغییراتی شگرف در امور هوافضا به وجود آورده‌اند.

در این دهه، صنعت سفرهای فضایی تغییری مهم در تجارت خود دید و بازیکنان تازه‌ای از راه رسیده‌اند که بازارهای متفاوت و پروژه‌های جاه‌طلبانه‌تر را هدف می‌گیرند. نتیجه،‌ رشد انفجاری در بخش خصوصی بوده است. دسترسی به فضا آسان‌تر از هر زمان دیگر است و نتایج، هم مثبت و هم منفی بوده‌اند. چنین رشدی می‌تواند گشتاور عظیمی برای صنعت فضا در ابتدای دهه ۲۰۲۰ باشد، اما مشخص نیست که این روند ادامه خواهد یافت یا خیر.

یک الگوی جدید

 

کمپانی‌های خصوصی از زمان ظهور سفرهای فضایی در این حوزه مشغول فعالیت بوده‌اند. کمپانی‌های خصوصی موشک Saturn V را برای ناسا ساختند که برای اولین بار انسان را به سطح کره ماه برد. اما برای مدتی طولانی از قرن بیستم، کمپانی‌هایی که آن موشک‌ها و فضاپیماها را می‌ساختند عمدتا روی سفر فضایی متمرکز نبودند. در عوض، پیمانکارانی در تکنولوژی‌های فضایی تخصص داشتند که در حوزه‌های دیگر مانند هوانوردی و صنایع دفاعی هم فعالیت می‌کردند. آن‌ها به صورت خاص به دنبال قراردادهای دولتی -چه با ناسا و چه با وزارت دفاع- می‌گشتند و در عمده اوقات، دولت بود که به آن‌ها می‌گفت دقیقا چه کنند.

برایان ویدن، مدیر برنامه‌ریزی در بنیاد جهان امن می‌گوید: «در شرایط پیشین، دولت لاکهید یا بوئینگ یا کسی دیگر را استخدام می‌کرد تا یکی از این موشک‌ها را بسازد. تقریبا تمام پول از سوی دولت خرج می‌شد و دولت کنترل کامل برآنچه ساخته می‌شد داشت». شاتل فضایی اینطور ساخته شد؛ ایستگاه فضایی بین‌المللی اینطور ساخته شد؛ تلسکوپ فضایی جیمز وب هم به همین شکل در حال ساخت است. تمام این‌ها به ناسا تعلق دارند و توسط همین سازمان فضایی مدیریت می‌شوند، اما همگی توسط پیمانکاران ساخته شده‌اند.

برای سالیان متمادی، کمپانی‌هایی که در هوافضا تجربه داشتند به دنبال همین قراردادهای چاق دولتی می‌گشتند و توجهی به بازار خصوصی نداشتند. بزرگ‌ترین تامین‌کننده خدمات پرتاب آمریکا از سال ۲۰۰۶ تا به امروز، یعنی United Launch Alliance عمدتا به این خاطر تاسیس شد که ماهواره‌های امنیتی را در اختیار وزارت دفاع آمریکا قرار دهد.

 

گرگ آوتری، استادیاری در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی و متخصص امور فضایی می‌گوید: «از آنجایی که کمپانی‌های ما صرفا به مشتریان سازمانی علاقه‌مند بودند،‌ تا سال ۲۰۱۰، یعنی ابتدای دهه، ما هیچ سهمی از بازار سفرهای فضایی نداشتیم. اگر یک شرکت خصوصی از تایلند می‌خواست یک ماهواره تلویزیونی بفرستد، حتی به یک موشک آمریکایی فکر هم نمی‌کرد».

اما در دهه ۲۰۰۰، یک بازیکن جدید وارد صحنه سفرهای فضایی شد. شرکتی به نام Space Exploration Technologies که متعلق به ایلان ماسک، میلیاردر شهیر بود و رویکردی متفاوت نسبت به دیگر پیمانکاران داشت. این کمپانی کاملا روی سفرهای فضایی متمرکز بود و یک هدف طولانی‌مدت جاه‌طلبانه داشت:‌ اینکه یک روز مریخ را به مکانی برای زندگی تبدیل کند.

نخست لازم بود موشک‌ها ساخته شوند و لازم بود شرکت در این پروسه به سوددهی هم برسد. به کمک سرمایه اولیه ایلان ماسک و دیگر سرمایه‌گذاران، SpaceX شروع به توسعه موشک‌های خودش کرد. و به جای تمرکز بر قراردادهای دولتی، اسپیس اکس با هر کسی که امکانش بود همکاری می‌کرد؛ از ناسا و وزارت دفاع گرفته تا اپراتورهای ماهواره‌های تجاری و بین‌المللی. اگر لازم بود چیزی را به فضا بفرستید، اسپیس اکس می‌خواست مسئولیت را برعهده بگیرد.

درحالی که اسپیس اکس داشت برای خودش نامی دست و پا می‌کرد، ناسا به آزمون و خطا با روش‌های تجاری جدید پرداخت. رویکرد جدید ناسا که «عقد قرارداد با قیمت ثابت» نامیده می‌شود اینطور کار می‌کرد: سازمان فضایی فراخوانی برای یک سرویس می‌داد (مثلا راهی برای فرستادن محموله به ایستگاه فضایی بین‌المللی). سپس کمپانی‌های مختلف ایده‌ها و فضاپیمای مد نظر خود را پیشنهاد می‌کردند.

 

اگر ناسا از پیشنهاد خوشش می‌آمد، مقدار مشخصی پول را به عنوان سرمایه تزریق می‌کرد و کار توسعه شروع می‌شد. وقتی کار فضاپیما به پایان می‌رسید، ناسا بابت استفاده از آن هم پول می‌پرداخت. قرار بود رویکردی بُرد-بُرد باشد. چون در این صورت ناسا پول کمتری را به صورت یک‌‎جا بابت یک سرویس می‌پرداخت و کمپانی‌های خصوصی هم مالک کامل ساخته خود بودند.

این مدل تجاری برای شرکتی مانند اسپیس اکس محشر بود. آن‎‌ها می‌توستند از سرمایه‌گذاری دولتی برای توسعه موشک‌هایشان استفاده کنند و وقتی توسعه به پایان می‌رسید، از همان موشک برای درآمدزایی بیشتر استفاده می‌شد. لوری گارور، مدیر پیشین ناسا در دوران ریاست جمهوری باراک اوباما می‌گوید: «این باعث شد آن‌ها خلاقانه فکر کنند. اگر می‌توانستید راهتان را به این حوزه باز کنید، بازاری تضمین شده وجود داشت». از اسپیس اکس خواسته شد که به جای ناسا به ایستگاه فضایی بین‌المللی خدمات‌رسانی کند و وقتی کار موشک فالکون 9 به پایان رسید، اسپیس اکس تا جایی که توانست روی آن ماهواره سوار کرد.

برای جلب توجه مشتریان بیشتر، اسپیس اکس متدی جدید را در راستای کاهش هزینه‌های پرتاب موشک در پیش گرفت. این شرکت به شکلی خستگی‌ناپذیر به توسعه موشک‌های چندبار مصرف ادامه داد و اکنون تمام موشک‌های خود را بعد از پرتاب فرود می‌آورد. علی‌رغم چند شکست در پرتاب چند موشک، اسپیس ایکس اکنون برترین تامین‌کننده خدمات پرتاب در آمریکا به حساب می‌آید و بی‌شمار مشتری مختلف در اقتصی نقاط جهان دارد.

خوشبختانه یا متاسفانه

 

در دهه ۲۰۱۰ کاپیتالیسم بالاخره راهش را به تجارت سفرهای فضایی باز کرد و این یعنی رقابتی تمام عیار شکل گرفت. سایر تامین‌کنندگان خدمات پرتاب هم به دنبال راه‌هایی برای کاهش هزینه در دهه اخیر بودند و برخی از آن‌ها همان مسیر اسپیس اکس را در پیش گرفتند. بازیکنانی جدید هم به میدان آمدند: مانند بلو اوریجین، ورجین اوربیت و راکت لب. همینطور که هزینه‌ها کاهش می‌یابند، فضا از هر زمان دیگر در دسترس‌تر است.

طی دهه اخیر، قانون مور بالاخره درباره سفرهای فضایی هم مصداق یافت و ماهواره و فضاپیماها کوچک‌تر شدند. این ماهواره‌های جعبه-شکل با سهولت بیشتر و هزینه کمتر ساخته می‌شوند و به خاطر فضای کمتر داخل موشک، پرتاب‌شان هم ارزان‌تر است. در نتیجه همین مسئله، کمپانی‌ها عمدتا روی ساخت ماهواره‌های کوچکی متمرکز هستند که موفقیت شگرف دارند. موسسات تحقیقاتی و دانشگاه‌ها هم با راحتی بیشتری قادر به فرستادن هرچیزی به مدار زمین هستند. این ترند در کنار توسعه فضاپیماهای بیشتر به انفجاری در زمینه ارسال محموله و ماهواره به فضا -به کمک کمپانی‌های خصوصی- منجر شده.

اما با تمام این پیشرفت‌ها، پیامدهای ناخواسته هم از راه می‌رسند. ظهور اسپیس اکس به ظهور طرفداران اسپیس اکس منجر شده. برخلاف مدیر عامل‌های دیگر، طرفداران ایلان ماسک به او به چشم یک خدا نگاه می‌‌کنند که قرار است با رساندن ما به آرمان‌شهری به نام مریخ، منجی بشریت باشد. انتقاد کردن از او و اسپیس اکس ریسک بزرگ به حساب می‌آید و احتمالا شما را فردی تلقی کنند که در حال سنگ‌اندازی در کار ایلان ماسک است.

منبع:

https://digiato.com/article/2019/12/20/%d8%b5%d9%86%d8%b9%d8%aa-%d8%b3%d9%81%d8%b1%d9%87%d8%a7%db%8c-%d9%81%d8%b6%d8%a7%db%8c%db%8c-%d8%af%d8%b1-%d8%af%d9%87%d9%87-%d8%a7%d8%ae%db%8c%d8%b1-%da%86%d9%87-%d9%be%db%8c%d8%b4%d8%b1%d9%81%d8%aa/

مهندسین ناسا برای اولین بار کاوشگر مریخ 2020 (Mars 2020) را به حرکت درآورند. این وسیله با عبور از روی موانع کوچک و جلو و عقب رفتن، «گواهینامه رانندگی» خود را دریافت کرد و برای سفر به مریخ آماده شد.

آزمایش کاوشگر مریخ 2020 در آزمایشگاه پیش‌رانش جت (JPL) و با نظارت مهندسین ناسا انجام شد. کاوشگر مذکور در این آزمایش که 10 ساعت به طول انجامید، توانست با حرکت از روی موانع 90 سانتی متری و دور زدن، آزمایش را با موفقیت پشت سر بگذارد.

«ریچ ریبر» (Rich Rieber)، مهندس ارشد بخش سیستم های حرکتی ناسا با اشاره به اینکه کاوشگر مریخ 2020 سرانجام موفق به اخذ گواهینامه رانندگی شد، می گوید:

«این آزمایش بدون هیچ ابهامی ثابت کرد که کاوشگر می تواند با تحمل وزن خود حرکت کند و بسیاری از عملکردهای مسیریابی خودران را برای اولین بار انجام دهد. این دستاورد بزرگی برای مریخ 2020 است.»

محققین ناسا می گویند کاوشگر مریخ 2020 با توجه به جاذبه زمین که بسیاری قوی تر از گرانش مریخ است، توانسته به شکل خودران مسیریابی و حرکت کند؛ بنابراین عملکرد خوبی در سطح سیاره سرخ خواهد داشت.

کاوشگر مریخ 2020 پس از رسیدن به مریخ در سال 2021، مسافت هایی طولانی را باید طی کند. این مریخ نورد نسبت به کاوشگرهای نسل قبل، به دوربین های باکیفیت تر و با میدان دید وسیع تر، کامپیوتر اضافه برای پردازش سریع تر نقشه ها و نقشه برداری و همچنین نرم افزار مسیریابی پیچیده تر مجهز شده است.

کاوشگر مریخ 2020 توانایی طی مسافت 198 متری در روز را دارد و بر سطح مریخ به دنبال آثار حیات خواهد گشت و به جمع آوری اطلاعات در مورد آب و هوا و مواد سازنده سیاره سرخ خواهد پرداخت.

منبع:

https://digiato.com/article/2019/12/20/%d8%ad%d8%b1%da%a9%d8%aa-%da%a9%d8%a7%d9%88%d8%b4%da%af%d8%b1-%d9%85%d8%b1%db%8c%d8%ae-2020-%d8%a8%d8%b1%d8%a7%db%8c-%d8%a7%d9%88%d9%84%db%8c%d9%86-%d8%a8%d8%a7%d8%b1

الگوریتم های تشخیص چهره درگیر تعصبات نژادی، جنسیتی و سنی هستند که قابلیت اتکا به آنها را تا حد زیادی کاهش می دهد.

مطالعات «مؤسسه ملی فناوری و استانداردها» آمریکا (NIST) نشان داده ویژگی هایی مانند سن، نژاد و جنسیت به شدت روی کارکرد الگوریتم های تشخیص چهره تاثیر گذارند تا حدی که برخی گروه ها را تا ۱۰۰ برابر بیش از گروه های دیگر به اشتباه شناسایی می کند.

NIST در این مطالعه ۱۸۹ سیستم مختلف از ۹۹ سازمان را تست کرده که تقریبا تمام الگوریتم های تشخیص چهره دنیا را پوشش می دهد. گستردگی این مشکلات به حدی است که استفاده از چنین سیستم هایی در سناریوهای حیاتی مثل مواد امنیتی و قضایی را ناممکن می سازد. قانونگذاران آمریکایی این یافته ها را «شوکه کننده» خوانده و از دولت خواسته اند در تصمیم خود برای استفاده از این فناوری در مرزها تجدید نظر کند.

 

NIST در مطالعات خود تست های انفرادی برای تشخیص یک سوژه از روی کارت شناسایی و تست های گروهی برای تشخیص فرد بر اساس رکوردی در یک دیتابیس بزرگ را صورت داده است. در بسیاری از موارد زنان سیاهپوست آمریکایی در تست های دیتابیس به اشتباه تشخیص داده می شدند در حالی که آسیایی ها، سیاهپوستان و بومیان آمریکایی و جزایر پاسیفیک در جستجوهای انفرادی به اشتباه شناسایی می شدند.

در برخی موارد الگوریتم در مورد آسیایی ها و سیاهپوستان آمریکایی تا ۱۰۰ برابر بیش از سفیدپوستان دچار اشتباه می شد. دقیق ترین عملکرد این سیستم ها در مورد مردان میانسال سفید پوست به ثبت رسیده. یکی از کمپانی هایی که حاضر نشده سیستم خود را برای بررسی در اختیار NIST قرار دهد آمازون است که نرم افزار تشخیص چهره Rekognition را در اختیار نیروهای پلیس قرار می دهد.

منبع:

https://digiato.com/article/2019/12/21/%d8%aa%d8%b9%d8%b5%d8%a8-%d8%af%d8%b1-%d8%a7%d9%84%da%af%d9%88%d8%b1%db%8c%d8%aa%d9%85-%d9%87%d8%a7%db%8c-%d8%aa%d8%b4%d8%ae%db%8c%d8%b5-%da%86%d9%87%d8%b1%d9%87/

ملک رادار سامانه‌ای جامع برای آگهی‌های املاک است و بر اساس گزارشی که از تعداد آگهی‌های منتشر شده در پلتفرم‌های اینترنتی و کاغذی مختلف منتشر ساخته به نظر می‌رسد که روزنامه‌ها و دیگر نشریات چاپی رسما از حوزه نشر آگهی‌های املاک خارج شده‌اند.

گزارش ملک رادار از سهم ۶۱ درصدی سایت دیوار و ۲۹ درصدی سایت شیپور در زمینه انتشار آگهی‌های مسکن در فصل تابستان خبر می‌دهد و اعلام می‌کند که سهم روزنامه‌هایی چون همشهری و خراسان در مجموعه کمتر از سه درصد است. این اعداد نشان می‌دهد رسانه‌های چاپی که جزو بازیگران قدیمی صنعت هستند و در گذشته جایگاه ویژه‌ای داشتند، حالا با وجود سایت‌های اینترنتی جایگاه‌شان به شدت پایین آمده کرده است.

 

بر اساس این گزارش تقریبا همه سایت‌ها در تابستان سال جاری نسبت به فصل بهار، در زمینه انتشار آگهی املاک رشد داشته‌اند و در این بین مجموعه دیوار با یک افت  ۱۱.۰۸ درصدی همراه بوده؛ جالب است که دیوار در همین برهه زمانی با مجموعه آی‌هوم قرارداد همکاری امضا کرد و به نظر می‌رسد که خود مجموعه نیز با توجه به همین کاهش رشد تصمیم بر یک همکاری برد-برد گرفته است.

بر اساس گزارش ملک رادار، مناطق دو، یک و پنج تهران بیشترین آگهی‌های املاک را داشته‌اند و منطقه نوزده نیز با کمتر از ده هزار آگهی، کمترین سهم را در بین آگهی‌های منتشر شده حوزه املاک به خود اختصاص داده است. همچنین باید گفت که آگهی‌های فروش نسبت به آگهی‌های رهن و اجاره سهم بیشتری را در اکثر استان‌ها از جمله پایتخت به خود اختصاص داده‌اند و به نظر می‌رسد اوضاع اقتصادی تاثیری در خرید و فروش مسکن نداشته است؛لااقل روی کاغذ.

 

با نگاهی دقیق‌تر به گزارش ملک رادار می‌توان به این مساله پی‌برد که تقریبا در همه شهرهای ایران خانه‌های با متراژ پایین (بین ۶۰ تا ۷۵ متر) بیشترین آگهی‌ها را به خود اختصاص داده‌اند و این مساله نشان می‌دهد که مردم روی به استفاده از خانه‌های کوچک اورده‌اند. این مساله با توجه به آمار منتشر شده در همین گزارش که می‌نویسد میانگین قیمت در منطقه ۱ تهران ۸.۵ میلیارد تومان است، آمار عجیبی به نظر نمی‌رسد.

ملک رادار در نهایت به این جمع بندی رسیده که در تابستان امسال در نهایت مطابق پیش‌بین‌ها بروز رکود در معاملات مسکن تابستان با سرریز بخشی از تقاضای ملک به بازار رهن و اجاره همراه بوده است.

منبع:

https://digiato.com/article/2019/12/21/%d8%a7%d9%86%d8%aa%d8%b4%d8%a7%d8%b1-%d8%a8%db%8c%d8%b4-%d8%a7%d8%b2-%db%b9%db%b0-%d8%af%d8%b1%d8%b5%d8%af-%d8%a2%da%af%d9%87%db%8c%e2%80%8c%d9%87%d8%a7%db%8c-%d9%85%d8%b3%da%a9%d9%86-%d8%af%d8%b1/

به نظر می‌رسد که عکاسی با موبایل در سال ۲۰۲۰ بسیار جذاب‌تر از همیشه باشد، چون هواوی، سامسونگ و اپل با پرچمداران جدید خود تمامی طرفداران عکاسی را به وجد خواهند آورد. بر اساس گزارش‌های تحلیلگر باسابقه بازار مینگ چی کو، هواوی پی ۴۰ پرو زوم اپتیکال ۱۰ برابری خواهند داشت.

همین چند وقت پیش بود که شنیدیم گلکسی S11 قرار است با زوم پریسکوپی ۵ برابری اپتیکال به بازار عرضه شود، اما هواوی علاقه ندارد قافیه را به رقیب کره‌ای خود ببازد و از همین رو، قصد دارد با ترکیب دو آینه و یک منشور، زوم ۱۰ برابری اپتیکال را در اختیار کاربران قرار دهد. البته این کمپانی چندان هم با ساختار پریسکوپ نا آشنا نیست. هواوی پی ۳۰ پرو اولین گوشی بازار بود که بزرگ‌نمایی اپتیکال ۵ برابری از نوع پریسکوپی داشت (بررسی دوربین هواوی پی ۳۰ پرو)

 

مینگ چی کو که بیشتر اخبار پیرامون اپل را پوشش می دهد، می‌گوید هواوی از سنسوری ۸ مگاپیکسلی با گشودگی دیافراگم ۴ استفاده خواهد کرد. سامسونگ هم قصد دارد تا سنسوری با بزرگنمایی پریسکوپی در گلکسی S11 تعبیه کرده و به بازار عرضه کند، ولی بزرگنمایی این گوشی «تنها» ۵ برابر خواهد بود. البته رزولوشن سنسور  سامسونگ ۴۸ مگاپیکسلی خواهد بود که بسیار بیشتر از چیزی است که هواوی برای پی ۴۰ پرو در نظر گرفته است.

این سنسور پیشرفته و خارق‌العاده تنها مختص نسخه پرو هواوی پی ۴۰ است. کمپانی چینی قصد دارد تا نسخه معمولی‌تر سری «پی» را نیز به بزرگ‌نمایی پریسکوپی مجهز کند، اما این نسخه، زومی ۵ برابری خواهد داشت. پس می‌توان نتیجه گرفت که حداقل از منظر قابلیت بزرگ‌نمایی، گوشی میان‌رده هواوی با پرچمدار سامسونگ رقابت خواهد کرد.

 

با این حال این گزارش‌ها، گمانه‌زنی‌هایی بیش نیستند و به خصوص این که مینگ چی کو بیشتر در رابطه با اپل تحقیق می‌کند تا کمپانی های دیگر. البته این را هم فراموش نکنید که تا معرفی این دو گوشی، زمان چندانی نمانده و با کمی صبر و تحمل می‌توان برنده این دوئل جذاب را پیدا کرد.

منبع:

https://digiato.com/article/2019/12/21/%d8%a8%d8%b2%d8%b1%da%af%e2%80%8c%d9%86%d9%85%d8%a7%db%8c-%d8%a7%d9%be%d8%aa%db%8c%da%a9%d8%a7%d9%84-%db%b1%db%b0-%d8%a8%d8%b1%d8%a7%d8%a8%d8%b1%db%8c-%d9%be%db%8c-%db%b4%db%b0-%d9%be%d8%b1%d9%88/

نهاد ناظر بر رقابت فرانسه پس از بازرسی چهارساله گوگل را به خاطر قوانین تبلیغاتی مبهم و غیرقابل پیش بینی به پرداخت ۱۵۰ میلیون یورو جریمه محکوم کرد.

این بازرسی ها از زمانی شروع شد که کمپانی فرانسوی Gibmedia مدعی شد گوگل بدون هیچ هشداری اکانت تبلیغاتی آنها را تعلیق کرده است. این شرکت وب سایت هایی را با موضوعات مختلف از پیش بینی آب و هوا گرفته تا داده های شرکتی و غیره مدیریت می کند. هرچند به باور رگلاتور فرانسوی گوگل با تغییر دلخواه قوانین، از قدرت و تسلطش بر بازار سوءاستفاده می کند اما گوگل مدعی است Gibmedia تبلیغاتی فریبکارانه را به نمایش درآورده:

کاربران انتظار دارند که از تبلیغات سودجویانه در امان بمانند و سیاست های تبلیغاتی ما هم در همین راستا قرار دارد. Gibmedia به تبلیغ سایت هایی می پرداخت که کاربران را به پرداخت برای عضویت در سرویس های مبهم تشویق می کرد. به همین خاطر آگهی این شرکت را تعلیق کرده و قید سود آنرا برای حفاظت را کاربران زدیم. در مورد رای دادگاه هم درخواست تجدید نظر خواهیم داد.

 

این نخستین باری نیست که فرانسه گوگل را به پرداخت جریمه های هنگفت محکوم می کند. کمپانی آمریکایی در سال ۲۰۱۱ به بهانه روش های نادرست جمع آوری داده از طریق برنامه استریت ویو ۱۰۰ هزار یورو، در سال ۲۰۱۴ به بهانه تخطی از قوانین حریم خصوصی ۱۵۰ هزار دلار و دو سال بعد هم ۱۰۰ هزار یورو به خاطر زیر پا گذاشتن قوانین اتحادیه اروپا جریمه شد. سه ماه قبل نیز غول جستجوی اینترنتی با پرداخت مالیات ۱.۱ میلیارد یورویی موافقت کرد که بخش عمده ای از آن جریمه محسوب می شود.

اواسط تابستان گذشته مجمع ملی فرانسه طرحی را به تصویب رساند که بر اساس آن کمپانی های بزرگ فناوری باید سه درصد از درآمد خود را در این کشور به دولت پاریس بدهند. دولت ترامپ اما در واکنش به این طرح تهدید کرد که «حماقت ماکرون» برای وضع مالیات بر شرکت های فناوری آمریکایی را با یک واکنش قابل توجه پاسخ خواهد داد. ظاهرا پس از این تهدیدات دو طرف به توافق هایی برای کاهش مالیات دست یافته اند اما این مساله مانع تکرار جریمه های گوگل نشده است.

منبع:

https://digiato.com/article/2019/12/21/%d8%ac%d8%b1%db%8c%d9%85%d9%87-%d9%87%d9%86%da%af%d9%81%d8%aa-%da%af%d9%88%da%af%d9%84-%d8%af%d8%b1-%d9%81%d8%b1%d8%a7%d9%86%d8%b3%d9%87/